Home

IMMAGINE per LA DOMO DE MIA AVINO tumblr_m622p1Wkjg1rz8ud7o1_500

La domo de mia avino

Ĉi tie ja okazis multaj aferoj, kelkaj tute nekredeblaj kaj kelkaj ja iomete pritraktindaj, sed tio, kion mi rakontos, estas vero, kaj okazis al mi. Poste mi rakontos pri tio kio okazis al familianoj, sed nun ne.

La domo estis posedaĵo de riĉa viro antaŭ pli ol cent jaroj, ĝi estas tre malnova, kaj enhavas multajn historiojn. Oni diras ke tiu viro estis tre katolika, kaj, samteme, tre avara, li multe preĝis por ne perdi sian fortunon, kaj, laŭ la onidiroj, lia fortuno neniam lasis la domon. La domo estas tre granda, ĝi estis bela barokstila konstruaĵo, havas multege da ĉambroj, grandan korton, propran puton kaj tre larĝajn murojn, la nura problemo estas ke la necesejo, la sola necesejo, estas for de la domo, estas en la korto. La beleco de la domo kaj la legendo pri la mono estis la kialoj pro kio multaj homoj disputis la posedon de la bieno, tamen, oni nenion trovis en ĝi. Oni preskaŭ faligas la murojn kaj eksplodas la korton por trovi la supozeble ekzistantan riĉaĵaron. Post nenion trovi, la homoj perdis la intereson en ĝi kaj oni vendis kaj revendis la domon kiel alian normalan domon.

Nun, mia avino posedas ĝin, kaj mi memoras tiun domon kun bela sento ligita al mia amo por mia avnjo. Tamen, mi ekrakontos tion kio okazis tie, kio igis min ekkredi je fantomoj ekde tre juna aĝo.

Mia avino, ĉiun semajnfinon, invitis la neparon dormi ĉe ŝi, kaj ni, volonte akceptis la inviton (mi ne devas paroli pri la gepatroj, kiuj feliĉe sendis siajn gefilojn for dum la semajnfino). Nu, mi memoras, ke ĉiam oni diris ke en la domo ekzistis fantomoj kiuj timigas la ĉe-dormantojn, aliaj kiuj portas pezajn katenojn, kaj tiaj plu, kaj kun tiuj rakontoj mi kreskis. Miaj gekuzoj (ni estis dek geinfanoj) ludadis dum la tago kaj ludadis dum la nokto, kaj mia avino ĉiam estis feliĉa ricevi nin tie por ĝojigi la etoson de la domo, kiu, laŭ ŝi, ĉiam estis iomete malluma.

Dum unu semajnfino, ni restis tie, kiel ĉiam, sur la granda lito (la dek gekuzoj povis dormi sur tiu lito! Nun, tio simple neeblas), kaj jam kiam ni devis ekdormi mi sentis devon iri necesejen. Mi ignoris ĝin nur pro tio ke, se mi volis iri, mi devintus trapasi la korton kaj pasi apud la puto por alveni en la necesejon, sub la nokta ĉielo kaj je la fantomara rigardo. Simple ne.

Tamen, la sama sento, la devo iri pisi, devigis min vekiĝi. Mi iris ĉe avnjo pro helpo, sed ŝi ne vekiĝis, ŝi ĉiam havas tre pezan dormon. Mi devis kuraĝi iri sola al la necesejo, trapasante la korton kaj suferante la timon de malluma nokto kaj la eĥon de la puto. Mi prenis miajn pantoflojn kaj ekiris.

La koridoron mi trapasis senprobleme, nur mi devis atenti kie mi surpaŝis. Kiam mi atingis la pordon, kiu dividas la enon de la ekstero, mi profunde spiris kaj decidis iri. Mia veziko devigis min kuri. Eĉ mi pensis pisi apud arbo, sed kiam mi pensis ĉi tion, mi jam estis apud la puto, tre malproksime de la pordo. Do, mi havis la plej brilan ideon, pisi en la puton, kaj tion mi faris. Mi staris sur ŝtono kaj ekpisis. La sono de la flava akvo eĥis forte en tiu silento, kaj la malvarmo eksentita min igis senti observata. Mi turnis ĉien en la korto, sed la mallumo malhelpis min vidi iun, aŭ ion… mi elpisis kaj kiam mi decidis aranĝi mian zipon, aperis li.

Li estis viro, kun lipharoj kaj ĉapelo, bone vestita, en griza fumo li alproksimiĝis al la puto, mi vidis lin, mi memoras lin klare, li venis el la domo kaj rapide alvenis ĉe la puto kun granda kaj peza sako. Li vidis min, kaj petis de mi silenton farante tiun serpentan sonon “ŝŝŝ”, mi simple glaciiĝis, nenion povis fari, miaj kruroj ekmalfortiĝis kaj mi sidis sur la grundo, falinte el la ŝtono. Li ĵetis la grandan sakon en la profundon de la puto kaj sonis kiel metalmonerara disiĝo. Li turnis sin al la domo, returnis sin al mi kaj diris “Diru nenion, Carlos” kaj ankaŭ sin ĵetis en la puton, neniun sonon li faris falinte. Mi restis tie, kiel ŝtono. Tute senmova. Tiam, mi ekkriis.

La sekvan matenon mi estis en la lito, ĉe la ceteraj kuzoj, mi vekiĝis tre ŝvitanta. Dum la matenmanĝo, demandis al avnjo mi, ĉu ŝi aŭskultis min krii dum la nokto, ŝi diris ke ne, ke neniu el ni vekiĝis dum la nokto, kaj demandis kialon, mi diris ke mi havis strangan sonĝon, sed, mi ne povus diri pri ĝi, ĉar la viro tion petis.

Mi neniam tion diris al la ceteraj infanoj nek al gepatroj. Nun nur, al vi, samideano.

Aŭtoro de ĉi tiu originala rakonteto estas Carlos Hernández, esperantisto el Meksiko

 

it_IT BANDIERA

La casa di mia nonna

Qui sono accadute certamente molte cose, alcune del tutto incredibili ed altre certamente meritevoli di essere trattate, ma ciò che raccontero è la verità ed è accaduto a me. In seguito racconterò di ciò che è accaduto ai familiari, ma non ora.

La casa era la proprietà di un uomo ricco, più di cento anni fa, essa è molto vecchia e raccoglie molte storie. Si dice che quell’uomo fosse molto cattolico e altrettanto molto avaro, pregava tanto per non perdere la propria fortuna e, secondo le dicerìe, la sua fortuna non aveva mai abbandonato la casa. L’abitazione è molto grande, era una bella costruzione in stile barocco, possiede moltissime stanze, un grande cortile, un proprio pozzo e mura assai larghe, il solo problema è che il gabinetto, l’unico gabinetto, si trova discòsto dalla casa, è nel cortile. La bellezza del fabbricato e la leggenda del denaro (tesoro) sono stati i motivi per cui molta gente si contendeva il possesso del podere, tuttavia in esso non si è trovato niente. Si sono quasi abbattute le mura e messo sottosopra il cortile per trovare le presumibili ricchezze. Dopo non aver trovato nulla, la gente ha  perso l’interesse e la casa è stata venduta e rivenduta come qualsiasi altra casa normale.

Adesso appartiene a mia nonna ed io ricordo quella casa con un bel sentimento legato al mio affetto per lei. Tuttavia, sto per raccontare quello che è accaduto là, ciò che che mi ha fatto credere ai fantasmi fin dalla giovane età.

Mia nonna tutte le settimane invitava i nipoti a dormire da lei e noi volentieri accettavamo l’invito (non devo parlare dei genitori che con gioia mandavano via i propri figli durante il fine-settimana). Orbene, ricordo che si diceva sempre che nella casa esistevano dei fantasmi che impaurivano chi vi dormiva, altri che portavano delle pesanti catene, ed altri ancora simili, e con quei racconti io crescevo. I miei cugini e cugine (noi siamo in dieci) giocavano durante il giorno e scherzavano durante la notte, e mia nonna era sempre contenta di riceverci là per rallegrare l’atmosfera della casa che, secondo lei, era sempre un po’ buia.

Durante un fine-settimana noi siamo rimasti là, come sempre, sul grande letto (i dieci cugini potevano dormire su quel letto! Ora semplicemente non è possibile) e già prima di incominciare a dormire io avevo necessità di andare in bagno. Io fingevo di non sentire per il fatto che se avessi voluto andare avrei dovuto passare attraverso la corte e transitare vicino al pozzo per giungere al gabinetto, sotto il cielo della notte e lo sguardo dei fantasmi. No proprio.

Tuttavia, la sensazione stessa, l’obbligo di andare a pisciare, mi costrinsero a svegliarmi. Andai dalla nonna per un aiuto, ma lei non si svegliò, aveva sempre un sonno molto pesante. Dovevo trovare il coraggio di andare da solo al bagno, passando attraverso il cortile e patire la paura di una notte buia e l’èco del pozzo. Presi le mie pantofole e mi mossi.

Passai per il corridoio senza problemi, soltanto dovevo stare attento dove calpestavo. Quando raggiunsi la porta, che divideva l’interno dall’esterno, respirai profondamente e decisi di avviarmi. La mia vescica mi costringeva a correre. Pensai perfino di urinare presso un albero, ma quando ho pensato questo già mi trovato vicino al pozzo, molto lontano dalla porta. Dunque ho avuto la più brillante idea di urinare nel pozzo, e quello ho fatto. Ero in piedi su una pietra ed ho cominciato a pisciare. Il rumore dell’acqua gialla echeggiava fortemente in quel silenzio e il freddo che cominicavo a provare mi faceva sentire osservato. Mi girai dappertutto nel cortile, ma il buio mi impediva di vedere qualcuno, o qualcosa … terminai e quando decisi di assestare la mia cerniera, lui apparve.

Era un uomo, con baffi e cappello, ben vestito, dentro ad un fumo grigio si avvicinò al pozzo, lo vidi, lo ricordo distintamente, veniva dalla casa e rapidamente giunse presso il pozzo con un sacco grande e pesante. Mi vide e mi chiese di stare in silenzio facendo quel suono serpentino “ŝŝŝ”, io ero semplicemente di ghiaccio, non potevo fare nulla, le mie gambe cominciarono a cedere e mi sedetti sul terreno, cadendo dalla pietra. Gettò il grande sacco nel profondo del pozzo e riecheggiò un suono come di monete metalliche sparpagliate. Egli si voltò verso la casa, si rigirò verso di me e disse “Non dire niente, Carlos” e poi si gettò nel pozzo, nessun rumore fece cadendo. Io restai lì, come di pietra. Del tutto immobile. Allora, cominciai ad urlare.

La mattina seguente ero a letto, vicino agli altri cugini, mi risvegliai molto sudaticcio. Durante la colazione chiesi alla nonna se mi aveva sentito gridare durante la notte, lei disse che no, che nessuno di noi si era svegliato durante la notte, e domandò perché; io dissi che avevo fatto uno strano sogno, ma non avrei potuto parlarne perché l’uomo lo aveva richiesto.

Non l’ho mai detto agli altri bambini, né ai genitori. Solo ora, a te, samideano (*).

Autore del piccolo racconto, originale, è Carlos Hernández, esperantista, dal Messico.

 

(*) Samideano – letteralmente significa “persona che ha le stesse idee”, si può tradurre “camerata” ed è una espressione amichevole tipicamente usata tra esperantisti.

____________________

muziko  aŭdinda dum la legado / musica ascoltabile durante la lettura:

[Gabriela Robin – Torukia, el albumo: Ghost In The Shell: Stand Alone Complex O.S.T. 3]

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s