Home

mappa Norvegia

LA KNABO KAJ LA DIABLO

Foje estis knabo kiu iris sur la vojo rompante nuksojn. Jen li trovis unu vermtruan, kaj sammomente li renkontis la diablon.

“Ĉu estas vera”, diris la knabo, “tio kion oni diras, ke la diablo povas igi sin tiel malgranda kiel li volas kaj premi sin tra kudriltruo?”

“Jes!” respondis la diablo.

“He, montru al mi tion kaj enrampu en tiun ĉi nukson!” diris la knabo, kaj tion la diablo faris.

Kiam li estis enrampinta tra la vermtruo, la knabo ŝtopis ĝin per lignero. “Nun mi havas vin tie”, li diris metante la nukson en la poŝon.

Irinte kelkan distancon, li venis al forĝejo. Tie li eniris kaj petis la forĝiston disbati la nukson por li.

“Jes, tio estos facile farita” diris la forĝisto, prenante sian plej malgrandan martelon, metis la nukson sur la amboson kaj batis. Sed ĝi ne volis dispeciĝi. Jen li prenis pli grandan martelon, sed ankaŭ ne tiu estis sufiĉe peza. Li jen prenis ankoraŭ pli grandan, sed ankaŭ ne tiu taŭgis. Sed nun la forĝisto fariĝis kolera kaj prenis martelegon. “Mi tamen dispecigos vin”, li diris kaj bategis tiel forte kiel li povis. Jen, la nukso kreviĝis tiel ke duono de la forĝej-tegmento forflugis, kaj aŭdiĝis krako, kvazaŭ la dometo ruiniĝus.

“He, mi kredas, ke la diablo mem estis en la nukso” diris la forĝisto.

“Jes, li ĝuste estis”, diris la knabo

H. IBSEN

(H. IBSEN, Peer Gynt, Trondheim, Eldona Rondo, 1951, p. 247)

—————————————————

it_IT BANDIERA

IL RAGAZZO ED IL DIAVOLO

favola popolare norvegese

C’era una volta un ragazzo che camminava sulla strada rompendo noci. Ecco che ne trovò una bucata da un verme e simultaneamente incontrò il diavolo.

“E’ vero”, disse il ragazzo, “quello che si dice, che il diavolo può far diventare se stesso così piccolo quanto vuole e comprimersi attraverso una cruna?”

“Si!” rispose il diavolo.

“Ehi, mostramelo e striscia dentro a questa noce!” disse il ragazzo, e quello il diavolo fece.

Quando egli strisciò dentro al buco fatto dal verme, il ragazzo lo rinchiuse con un pezzetto di legno. “Adesso ti ho preso”, disse mettendo la noce nella tasca.

Procedendo per qualche tratto di strada arrivò ad una fonderia. Vi entrò e chiese al fabbro di schiacciare la noce per lui.

“Si, è un compito facile” disse il fabbro, prendendo il suo martello più piccolo, mise la noce sull’incudine e colpì. Ma quella non voleva rompersi. Allora prese un martello più grande, ma anche quello non era abbastanza pesante. Ecco che ne prese uno ancora più grande, ma pure quello non era adatto. Subito il fabbro si arrabbiò e prese un grossissimo martello. “Malgrado tutto ti romperò”, disse e colpì fortemente più che poteva. Ecco che la noce si crepò al punto che metà del tetto del negozio volò via, e si udì uno schianto, come se la casupola stesse crollando.

“Ehi, credo che nella noce ci fosse il diavolo stesso” disse il fabbro.

“Sì, c’èra proprio lui”, disse il ragazzo.

H. IBSEN

(H. IBSEN, dal Peer Gynt, Trondheim, editrice Eldona Rondo, 1951, p. 247)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s