Home

uovo1

el litova fabelo/da una favola lituana

OVO DE ĈEVALINO

En nia vilaĝo ĉe arbaro loĝis onklo Simono. Li havis du gefilojn, Peĉjon kaj Manjon.

Ili kaj mi estis amika triopo, kune ludis kaj vizitis lernejon. En la tuta ĉirkaŭo oni konis onklon Simonon kiel gajan rakontiston kaj ni tre ŝatis aŭskulti liajn ridindajn rakontojn. Jen unu historieto pri lia bopatro, kiu en sia juneco estis ĝardenisto ĉe riĉa urbestro, kaj poste faris vilaĝano.

Unu fojon eksĝardenisto kreskigis grandegan melonon, metis ĝin en veturilon kaj forveturis al bazaro por vendi. Alvenas iu urba sinjoro kaj rigardadas neviditan aĵon.

– Kio ĝi estas? – demandas li.

– Ĉu vi ne vidas, ke tio estas ovo de ĉevalino? – respondas ŝercema vendanto eĉ ne palpebrumante.

– Ĉu mi ne misaŭdis? Ĉu ĉevalinojn metas ovojn? – ekmiras la sinjoro.

– De pratempoj tio estas konata. – plu ŝercas la vilaĝano vidante, ke la demandanto estas stulteta.

– Kaj ĉu el tiu ovo oni povas elkovi ĉevalidon? – interesiĝas la sinjoro, al kiu ĉevalo estis aĉetenda.

– Kompreneble jes! Kaj ne ian ajn ĉevalon, sed belegan rajdĉevalon. Vi nur bezonos pacience sidi sur la ovo dum tuta monato. – klarigas la ruzulo al la kredema aĉetonto.

Pripensis la sinjoro, ke la ovo kostas malpli ol ĉevalo, kaj demandas pri la prezo.

– Nur unu arĝenta monero, sinjoro.

Tiu elpoŝigas monujon kaj pagas dekoble pli ol la melono valoras.

Reveninte hejmen la aĉetinto komencas kovi “la ovon”. Pasas duono de monato, pasas la dua, sed neniu ĉevalido aperas. La melono jam disvastigas malbonan odoron … Ankoraŭ post kelkaj tagoj la sinjoro perdis la esperon kaj eksentis sin trompita.

– Malbeno falu sur tiun fihomon! Tio ja estas banditismo! Nu, revidu mi lin ankoraŭfoje! – koleregis la trompito kaj frapadis tablon per kandelingo.

Prenis li la melonon kaj forĵetis en arbuston. Sed en la arbusto dormis leporo, kiu nun timigita eksaltis kaj forkuris arbaren. Tamen la sinjoro ekpensis, ke tio el krevita ovo elsaltis la ĉevalido, do li postkuris ĝin kriante:

– Stop! Haltu! – sed nenio helpis.

– Ho, kia malpacienca mi estis. Se mi kovus la ovon ankoraŭ unu tagon, kian rapidan ĉevalidon mi nun posedus … – malgaje meditis li revenante hejmen.

verkis P. Čeliauskas

P.S. – bone atentu – por la komencantoj: en ĉi tiu fabelo troviĝas ĈIUJ OFICIALAJ PREFIKSOJ KAJ SUFIKSOJ de Esperanto, pri kiuj mi skribos en venonta blogero

________________

_________________

UOVO DI GIUMENTA

Nel nostro villaggio vicino ad un bosco abitava zio Simone. Egli aveva un figlio e una figlia,  Peĉjo e Manjo.

Essi ed io eravamo un terzetto affezionato, insieme giocavamo e frequentavamo la scuola. In tutto il circondario si conosceva lo zio Simone come un allegro narratore e ci piaceva ascoltare i suoi buffi racconti. Ecco una piccola storia su suo suocero che nella sua gioventù era stato giardiniere presso un ricco borgomastro, e successivamente era diventato un abitante del borgo.

Una volta un ex giardiniere aveva fatto crescere un grandissimo melone, l’aveva messo in una vettura e si era avviato al mercato per venderlo. Arriva un certo signore di città che rimira una cosa mai vista.

– Cosa è? – egli domanda.

– Non vedi che quello è un uovo di giumenta? – risponde un venditore scherzoso senza nemmeno ammiccare.

Ho sentito male? Forse che le giumente fanno le uova? – si stupisce il signore.

– E’ risaputo dai tempi antichi! – scherza ancora il paesano vedendo che l’interrogante è un po’ citrullo.

– E da quell’uovo si può covare un puledro? – si interessa il signore che aveva da comprare un cavallo.

Ovviamente si! E non un ronzino qualsiasi, ma un bellissimo cavallo da corsa. Dovrai soltanto con pazienza stare seduto sull’uovo per tutto un mese. – spiega l’uomo scaltro all’acquirente credulone.

Il signore pensa che un uovo costa meno di un cavallo e chiede quanto costa.

– Solo una moneta d’argento, signore.

Egli estrae dalla tasca un borsellino e paga dieci volte tanto il valore del melone.

Ritornando a casa il compratore comincia a covare “l’uovo”. Passa mezzo mese, ne passa un altro, ma non appare alcun puledro. Il melone già diffonde un cattivo odore … Dopo ancora qualche giorno il signore perde la speranza e si sente imbrogliato.

– Cadda una maledizione su quell‘uomo spregevole! Questa è certamente banditismo! Dunque, lo voglio rivedere ancora una volta! – s’infuria l’ingannato e colpisce il tavolo con un candeliere.

Prende il melone e lo proietta contro un cespuglio. Ma nel cespuglio dormiva una lepre che, allora impaurita, balza e scappa verso la boscaglia. Però il signore comincia a pensare che da quell’uovo covato era schizzato un puledro, dunque lo rincorre urlando:

– Altolà! Fermati! – ma non serve a nulla.

– Oh, che impaziente che sono stato. Se avessi covato l’uovo ancora per un giorno, che puledro veloce ora avrei posseduto … – tristemente pensa ritornando a casa.

scritto da P. Čeliauskas

(tradotto dall’esperanto da me, la blogisto)

P.S. – attenzione – per i principianti: in questa favola si trovano TUTTI I PREFISSI E I SUFFISSI UFFICIALI dell’Esperanto, dei quali scriverò in un prossimo articolo.

_____________________________________________________________________

(ĉevalinportreto de frisa ĉevalraso)

(ritratto di una giumenta del cavallo Frisone)

_____________________________________________________________________

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s