Home

aecanoeld. 1971 – Ne dezirindas mortigi dialektojn, ĉar ili konsistigas ies identecon, historian kaj individuan. Per ĉi tia animstato la aŭtoro de la sekvaj poeziaĵoj, certa Arcano (kiu estas la kaŝnomo de Angelo Tremolada), naskiĝinta en Milano de milananoj, verkis ĉi tiujn versojn, kiuj prezentas etan fenestron fronte al antikva mondo, plena je sento kaj per sagaca observokapablo.

MEMORO JE … TERPOMOJ

Vi estis tie, je la mezo de la strato,

elirita el aĉetsako,

de iu ajn virino el bazaro reveninta;

vin ekvidinte, mi donus al vi piedfrapon,

por vin ruligi de la subira strato

ĉe la urba fortikaĵo; sed memoro ja haltis min.

Jes! Ĝuste la gorĝo min haltis,

el koncentreja memoro,

kiam estis miraĝo manĝi ĝis-sate.

Amsente mi vin de tero alprenis,

mi vin karesis kaj per grajno (unco) de sento,

kiel relikvo mi vin hejmen kunportis!!

Estas memoro kiu malgaje min sufokas!!

Kiam kaptito mi estis (nur dekok-aĝa),

kiam inter forĵetaĵoj, aŭ en sterko,

mi hazarde trovis ian Karthofen-fratinon

mi, elĉerpita, manĝis ĝin unuglute:

ankaŭ ĝi utilis por kvietigi malsaton!

BESTOJ

Katino plendis

kvazaŭ homo ĝi estis;

proprajn idojn ĝi serĉadis,

sed malplena la korbo estis.

Ĝi flaris ĉiun angulaĵon,

Kaj senespere iradis,

sur tegmentojn, en la kelon, sur la straton,

per miaŭ’ kiuj koron tuŝis.

Eĉ se mi estas viro,

mi havis ĉe la gorĝo nodon;

kiam ĝi ilin fine trovis,

al larmoj mi donis liberecon!

FI-ULOJ

Se moderna kemio-scienco

penas por atingi,

ke odoroj de la strato,

de latrino kaj cisterno,

plu ne kuntirigu la nazon,

filistro ja plezuriĝas!

Sed malestime pri senodorigiloj,

kaj surkorpe kaj surveste,

kaj ekstere kaj ene,

la fi-uloj (putraĵoj) ĉiam fetoras!!!

________________________________________________________

REGORD DE … PATATI  

Te serett lì in mezz a la strada,
borlada foeura da la borsa de la spesa,
d’ona quij donna che tornava dal mercàa;
al primm vedett t’avaria tiràà ona pesciada,
per fatt rotolàa da la discesa
del bastion; ma on regord m’ha fermàa.
Si! A fermamm l’è stada la goèra;
el regord del camp de concentrament,
col miràcc de podèe mangiàa a sazietà!
Cont amor t’ho cattada su de tèra,
t’ho carezzàa e cont on’onsa de sentiment,
come ona reliquia t’ho portada a càa!!
Regord che de magon me strozzen!!
Quant s’eri presonée (desdott’ann avevi),
se in mezz al ruff o al letàmm,
trovavi ona quij toa sorella Karthofen
senza langoeur on boccon fasevi:
la serviva ¢nca lee a placàa la famm!

BESTII     

Una gatta la se lamentava
quasi la fudess on cristian;
i soo piscinìn la cercava,
ma l’era voeuij el cavagn.
La usmava tucc i canton,
la girava ¢me ona desperada,
sui tècc, in cantina, per strada,
cont di “miao” che toccaven el coeur.
me son sentì on gropp in gola;
quant a la fìn ij ha trovàa,
ai lagrem goo dàa libertàà!

CAROGN     

Se la chimica moderna
se dà casc de fa in manera,
che l’odor de la ruera,
de letrina o de cisterna,
non faghen puu destorg el nas,
el ben pensant se ne compias!
Però in despres’g ai deodorant,
indoss e sui vestì tant quant,
sia de foeura che de denter,
i carogn a spussen sempre!!!

____________________________________   Italaj tradukoj el dialekto

Non è auspicabile fare morire i dialetti

perché essi costituiscono sempre l’identità,

storica ed invidivuale, di qualcuno.

Con questo spirito l’autore di queste poesie,

Arcano (che è pseudonimo di Angelo Tremolada),

nato a Milano da milanesi,

ha scritto questi versi che costituiscono un piccola finestra sul mondo antico

pieno di sentimento, con acutezza di osservazione.

Ecco la traduzione (libera) in italiano, direttamente dal dialetto

RICORDO DI … PATATE: Eri lì in mezzo alla strada, / uscita fuori dalla borsa della spesa, / d’una qualche donna che tornava dal mercato; / appena vista ti avrei dato una pedata, / per farti rotolare dalla discesa / del bastione; ma un ricordo mi ha fermato. / Si! A fermarmi è stata la gola; / il ricordo del campo di concentramento, / col miraggio di poter mangiare a sazietà! / Con amore ti ho raccolto su dalla terra, / t’ho accarezzata e con un’oncia di sentimento, / come una reliquia ti ho portato a casa!! / Un ricordo che mi strozza di tristezza!! / Quand’ero prigioniero (diciotto anni avevo), / se tra i rifiuti o nel letame, / trovavo una tua sorella Karthofen / sfinito ne facevo un sol boccone: / serviva anche lei a placare la fame!

BESTIE: Una gatta si lamentava / Quasi fosse un cristiano; / i suoi piccoli cercava, / ma era vuota la cesta. / Annusava tutti gli angoli, / girava come una disperata, / sui tetti, in cantina, nella strada, / Con dei “miao” che toccavano il cuore. / Benché io sia maschio, / mi sono sentito un groppo in gola; / quando alla fine li ha trovati, / alle lacrime ho dato libertà!

CAROGNE: Se la chimica moderna / si da la briga di fare in maniera, / che l’odore della strada, / della latrina o della cisterna, / non faccia più distorcere il naso, / il benpensante se ne compiace! / Però in disprezzo dei deodoranti, / tanto addosso  che sui vestiti, / sia fuori che dentro, / le carogne sempre puzzano!!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s