Home

FORSE ANCHE TU?

originala esperanta  poemeto de William Auld / Poesia originale in esperanto di William Auld

________________________________

AUDL esperantista

(Erith, 6 novembre 1924 – Dollar, 11 settembre 2006)

________________________________

eo bandiera

Ĉu ankaŭ vi ?

Ĉu vi deziras

     kiel mi

         azilon,

kie la mond’ jam ne deliras

     nek drakonas:

         kie la trankvilon

oni ankoraŭ konas?

 

Ĉu vi deziras

     dum momento

         sidi,

spiri libere, nur ripozi iom,

     vian galopan koron bridi –

          sinki en apation

post turbolento?

 

Kaj ĉu vin pelas

     kiel min

         frenezo,

kiu sovaĝe vin flagelas,

     primokas vian lacon,

         kaj dum kolereksceso

rifuzas al vi pacon?

_____________________

it_IT BANDIERA

Forse anche tu ?

(traduzione libera)

Desideri tu

     come me

         asilo,

dove ormai il mondo non è delirante

     né intollerante

         dove la tranquillità

ancora si conosce?

 

Desideri tu

     per un momento

         stare seduto,

respirare liberamente, soltanto un po’ riposare,

     frenare il tuo cuore galoppante –

         sprofondare nell’indolenza

dopo una turbolenza?

 

E perseguita te

     come me

         la follia,

che selvaggiamente ti sferza

     si beffa della tua stanchezza

         e durante un eccesso di collera

ti nega la pace?

BIOGRAFIAJ NOTOJ PRI LA AŬTORO:

William Auld malkovris Esperanton dum sia 13-a jaro: tiam li estis skolto kaj estis la legado de skolta regularo en Esperanto kiu konigis al li la ekziston de tiu lingvo. Poste li ekzercis ĝin kun siaj amikoj John Francis kaj Reto Rossetti, kiuj kun John Dinwoodie, kaj fariĝis kvaropo konata kiel la skota skolo de esperantlingva literaturo. Li eklernis Esperanton en 1937, sed aktiviĝis nur en 1947.   De 1942 ĝis 1946, dungite en la brita flugarmeo, li partoprenis en la Dua Monda Milito, interalie kiel piloto. Lia milita sperto ege influis lian mondbildon. Unue li ekzercis en brita Rodezio (nun Zimbabvo) kaj en 1944, li estas unu el 50 kandidatoj por dungo kiel piloto ene de spiona aviadilo Spitfire. Ĝis la fino de la milito li spionadis kaj fotadis super Norda Afriko, Okcidenta Azio kaj Mezoriento, Grekujo kaj Italujo. Dum la fino de la milito, li laboris kelkatempe kiel provo-piloto por la aviadila armeo.

La Asocio de la esperantaj verkistoj kandidatigis lin al Nobel-Premio ek de 1999 ĝis lia morto. La jaron 2001-an li donacis sian grandegan esperantan literaturo-kolekton al la Nacia skota biblioteko. Li estis vicprezidanto de la Universala Esperanto-Asocio (1977-1980), prezidanto de la Akademio de Esperanto (1979-1983), kaj honora-prezidanto de la Esperanta PEN-Centro kaj honora membro de UEA.

 ___________________________________

 William Auld  ha scoperto l’esperanto a 13 anni: allora era boy scout ed è stata la lettura del regolamento-scout in esperanto che gli ha fatto conoscere l’esistenza di quella lingua. Poi la esercitò con i suoi amici John Francis e Reto Rossetti, e con John Dinwoodie si costituì un quartetto conosciuto come la scuola-boy scout della letteratura in lingua esperanto. Imparò l’esperanto nel 1937, ma divenne attivo solo nel 1947.   Dal 1942 fino al 1946, assunto dall’aviazione britannica, partecipò alla Seconda Guerra Mondiale, tra l’altro come pilota. La sua esperienza influì molto sulla sua visione del mondo. Dapprima esercitò nella Rodesia britannica (ora Zimbawe) e nel 1944 era uno dei 50 candidati all’assunzione come pilota nell’aereo spionistico Spitfire. Fino alla fine della guerra spiò e fotografò al di sopra del Nord Afrika, Asia occidentale e Medio-oriente, Grecia e Italia. Durante la fine della guerra lavorò per un certo tempo come aviatore provvisorio per l’aviazione militare.

È stato candidato al premio Nobel dal 1999 fino all’anno della morte dall’Associazione degli scrittori esperantisti.  Nel 2001 donò la sua vasta collezione di letteratura esperantista alla Biblioteca nazionale scozzese. Fu vicepresidente dell’Universala Esperanto-Asocio (1977-1980), presidente della Akademio de Esperanto (1979-1983), presidente onorario dell’Esperanta PEN-Centro e membro onorario dell’UEA.

f i n o

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s