Home

http://originalapoemo.blogspot.it/2014/12/blog-post.html


Flåm-il-viallaggio-dei-fiordi-Frithjof-Fure-www.visitnorway.com_-620x410

(Flam, villaggio norvegese)

Kanto el la nordo

( de John Sharp Dinwoodie )

Fremda mi sentas min en ĉi nordlando:

malvarma estas ĝi kaj griza, nuda:

eterne muĝas morna marokanto,

eterne ŝiras brizo frosta, kruda.

 

Kvazaŭ la klifo estus bastamburo,

la senkompata maro ĝin martelas,

kaj la malsataj fortoj de l’ Naturo

homojn kaj ŝipojn al pereo pelas.

 

En suda lando hejmas mia koro,

kie la varma sun’ pli ofte brilas,

kaj la aero pezas de l’ odoro

de floroj pompaj, kaj la birdoj trilas.

 

Neniu maro tie tamburtondras,

kiel giganto je viktim’ malsata,

sed al la homoj la Natur’ sin montras

benigne milda, dolĉe delikata.

 

De l’ ĉi-popolo bonon mi ricevas,

ĉar penas ĝi fremdulojn ame trakti:

gastamaj estas tiuj, kiuj devas

surmare por la vivopan’ barakti.

 

Sed malgraŭ tio mia kor’ sopiros

al siaj propraj hejm’, popolo, lando,

ĝis la aeron tie mi enspiros,

kaj sentos la hejmteron sub la plando.


Canto dal nord

( di John Sharp Dinwoodie )

libera tradukado al la itala

                                      libera traduzione in italiano

 

Io straniero mi sento in questa terra del nord:

è fredda e grigia, nuda:

perpetuamente mugghia il cupo canto del mare,

immutabilmente lacera una brezza gelida, cruda.

.

Quasi fosse lo scoglio una grancassa,

l’impietoso mare lo martella,

e le fameliche forze della Natura

spingono allo sbaraglio uomini e navi.

.

Nella terra del sud si trova a casa il mio cuore,

dove il caldo sole più sovente brilla,

e l’aria è pregna dell’odore

di fiori lussureggianti, e gli uccelli gorgheggiano.

.

Nessun mare là rimbomba come tamburo,

come un gigante sulla vittima affamata,

mentre agli uomini la Natura si mostra

benignamente mite, dolcemente delicata.

 .

Da questo popolo ricevo il bene,

poiché si sforza di trattare lo straniero con amore:

accoglienti sono quelli che devono

sopra il mare arrabattarsi per vivere.

.

Ma ciò nonostante il mio cuore spasima

per la natìa casa, popolo, paese,

finché non ne inspirerò l’aria,

e sentirò la terra patria sotto i piedi.

 


 

DINWOODIE, John Sharp. 1904-1980. Skota esperantisto, pastro, li kntribuis al “Literatura Mondo” kaj al aliaj gazetoj. Li multe tradukis kaj kontribuis ankaŭ al Angla antologio kaj redaktoris, unua, la Skota-n Antologio-n. Verkis poeziojn per stilo melankolia kiel tiun ĉi tie montritan (laŭ melankoli-opaleca sereneco, kiel taksite de J. Waringhien pri li en la volumo Kvaropo) kaj verkis ankaŭ mallongajn rakontojn. Li estis premiita en Belartaj Konkursoj, la 1950-an.

 

DINWOODIE, John Sharp. 1904-1980. Esperantista scozzese, sacerdote, ha contribuito alla rivista “Mondo letterario” e ad altre pubblicazioni. Ha molto tradotto e contribuito anche alla Angla antologio (Antologia Inglese) e redatto,per primo, Skota-n Antologio-n (Antologia Scozzese). Ha scritto poesie in stile nostalgico, come quella qui presentata (con una serenità opalino-melanconica, come ha valutato J.  Waringhien in  Kvaropo, dove questa poesia è stata pubblicata) e scritto anche dei brevi racconti. E’ stato premiato in “Concorsi delle Belle Arti” nel 1950.

fiordi_norvegesi_01

(fiordi norvegesi)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s