Home

 

Kelkaj konsideroj                   eo bandiera

Ĉe la venonta mia bloga artikolo mi rakontos al vi pri Abram Kofman, alia esperanta pioniro, kiu partoprenis en la komenca progresigo de la lingvo internacia esperanto, lingvo kiu daŭre vivas kaj estas aplikata danke al la komuna imagaro kiu sin direktas al homa ebla estonto. Kaj pasinte, kaj nuntempe, la ekzistado de esperanto dependas de liberaj volontuloj, kiuj kredas pri ĝia valoro. Sed mi estas deflankiĝanta….  Ni revenu al kio mi emas diri.

Ĉiufoje, kiam mi analizas skribon, mi havas nedifinitan percepton je respekto; jes, ĉar, kiam oni esploras homon, tian malsimplan estaĵon, tiom varian, kaj ĉefe kiam oni analizas skribon, oni ekkontaktas animon; sed por sukcesi tion ekzameni, sendube necesas senemocie kaj humile disiĝi de ĝi. Neniu rajtas morale juĝi alies agadojn.

Ĉiu ulo estas unika mondo, kun propra vivhistorio: skribaĵo estas spuro, signo je tiu vivo.

Estas same kiel submetiĝi al radiografìo-testado: tio vidigas aferojn, kiujn diversmaniere oni ne povus vidi, ĝi malkovras spektre kaj akirigas formon al io certe ekzistanta, sed kiu ne estas antaŭ la okuloj de ĉiuj. Per konscio, mi aliras tiun analizan taskon kiu, ja, ne celas detrui aŭ ridindigi, aŭ ekzalti, sed emas fokusigi la bildon por konjekti klarigajn informojn.

Fine de ĉiu grafologia analizado certe mi perceptas min pli riĉa, kaj al mi ŝajnas akiri pluan amikon/amikinon. Estas eble trovi ion bonan en iu ajn homo kaj, se tio ne okazus, ĝi signifus ankaŭ por mi perdi iom da tia homa riĉeco akirita, kaj sekvus ĉagreno kaj elreviĝo. Oni pensu al la krimuloj… En ĉia konduto oni duonvidas animon, kiu moviĝas aŭ paŭzas – kiu suferas aŭ ĝojas, kiu amas aŭ malamikas, kiu evoluas aŭ malevoluas, kiu  ĉiukaze vivis kaj lasis signon. La skribitaĵo estas tie, antaŭ ĉies okuloj, kaj transpasis la tempon kiu forflugas, kaj estas atesto. Grafologio tute ne pruvas la agadojn, sed la estmanierojn, kaj kelkfoje iluminas pri iuj neklaraj motivaĵoj aŭ pri aliaj ŝajne nekompreneblaj, kaj kelkfoje helpas por pli bone kompreni. Pro tio, povas okazi ke homoj, plej konitaj pro sia farado aŭ siaj diritaĵoj, pro siaj verkitaj libroj, aŭ poeziaĵoj, fakte restas komplete nekonataj kiel vivintuloj.

Do mi daŭrigos mian ‘historian’ vojaĝon, analizonte la skribmanieron de alia esperanta pioniro, nome Abram Kofman (ĉe la posta artikolo).

 

B i o g r a f i o :

Abram KOFMAN (li naskiĝis en 1865, kaj mortis probable en 1940) estis rusa judo, librotenisto, esperantisto. Li estis eminenta Esperanto-poeto kaj art-tradukisto de la unua periodo (1892-1906). Kofman esperantiĝis en 1892. Li verkis originale poemojn kaj tradukis la dramon Kain de Byron, parton de Iliado, partojn el Faŭsto de Goethe, nome la “Kanton de Margareto” kaj el Heinrich Heine. La unuaj du aperis en libroformo, la lasta troviĝas en malnova jarkolekto de la periodaĵo “Lingvo Internacia”. Kofman kontribuis al la Fundamenta Krestomatio (1903). Julio Baghy juĝas en la Enciklopedio de Esperanto en 1933: “Liaj stilo kaj tradukmaniero distingiĝas per arta simpleco kaj viva klareco. Lia pionira laboro meritas atenton de la posteuloj. En la komenca periodo de la literatura lingvo li vekis admiron per sia esprimkapableco.” En 1896 li planis aperigi poemaron, tradukitan de li el 18 lingvoj. Kofman antaŭ 1910 transiris al Ido (2), poste al Okcidentalo, tamen liaj postlasitaj verkoj kaj tiama lingvokulturado restas rimarkindaj. (el vikipedio)

 


 

Alcune considerazioni                  it_IT BANDIERA

Nel prossimo articolo vi racconterò di Abram Kofman, un altro pioniere esperantista che ha contribuito allo sviluppo iniziale della lingua internazionale esperanto, una lingua che continua a vivere e ad essere praticata grazie ad un immaginario collettivo volto verso un futuro umano possibile. Sia in passato che attualmente, la vita dell’esperanto è affidata a liberi volontari che credono nel suo valore. Ma sto divagando…. Torniamo a quello che mi preme dire.

Ogni volta che analizzo una scrittura provo una sensazione indefinita di rispetto; sì, perché quando si studia l’essere umano, questo essere così complicato, così variegato, e a maggior ragione quando si analizza una scrittura, si entra in contatto con un’anima ma, per poterla analizzare ci vuole indubbiamente distacco e soprattutto umiltà. Nessuno si può ergere a giudice delle azioni altrui.

Ogni individuo è un mondo a sé stante, con la sua storia di vita: la scrittura è l’impronta, la traccia di questa vita.

E’ come se l’analizzato si sottoponesse ad una radiografia: questa fa vedere cose che altrimenti non si potrebbero vedere, rivela ombre e luci e dà forma a qualcosa che esiste di certo, ma che non è sotto gli occhi di tutti. Affronto con la dovuta consapevolezza questo lavoro di analisi che non mira certamente a distruggere o a ridicolizzare, o a esaltare, ma a mettere a fuoco l’immagine per trarne informazioni chiarificatrici.

Al termine di ogni analisi grafologica mi sento sicuramente più ricca e mi sembra di avere acquisito un amico/a in più. E’ difficile non trovare qualcosa di buono in un essere umano e quando questo dovesse succedere, significherebbe anche per me perdere qualcosa di questa ricchezza umana acquisita, ne seguirebbe desolazione e disincanto. Si pensi alle personalità criminali… In ogni tipo di comportamento si intravvede un’anima che si muove o che sosta – che soffre o gioisce, che ama o che è ostile, che cresce o regredisce ma che, comunque,  ha vissuto, e che ha lasciato una traccia di sé. Lo scritto è lì, sotto gli occhi di tutti, ha superato le leggi del tempo che corre via, è una testimonianza. La grafologia non documenta le azioni, ma dei modi di essere, e fa luce a volte sulle motivazioni di certi comportamenti oscuri o apparentemente incomprensibili, aiuta a volte a capire meglio. Per questo può capitare che personaggi conosciuti di più per le loro attività, per le cose dette, per i libri scritti, o le poesie, in realtà rimangono dei perfetti sconosciuti come individui che vivono.

Continuo dunque con il mio viaggio ‘storico’ nel passato, analizzando la scrittura di un altro pioniere dell’esperanto, cioè di Abram Kofman (nell’articolo successivo).

 

B i o g r a f i a :

Abram KOFMAN (nato nel 1865, morto probabilmente nel 1940) è stato un ebreo russo, ragioniere, esperantista. Egli è stato un illustre poeta in Esperanto e traduttore di opere artistiche del primo periodo (1892-1906). Kofman è diventato esperantista nel 1892. Ha scritto poemi originali e tradotto il dramma Kain di Byron, parte dell’Iliade, delle parti del Faust di Goethe, cioè il “Canto d’amore di Margherita” e (parti) da Heinrich Heine. I primi due sono apparsi in forma di libro, l’ultimo si trova nella vecchia collezione annuale del periodico “Lingvo Internacia”. Kofman ha contribuito al Fundamenta Krestomatio (1903). Julio Baghy (1) dà un giudizio nell’Enciclopedia di Esperanto del 1933: “Il suo stile e il suo modo di tradurre si distinguono per la semplicità artistica e la viva chiarezza. Il suo lavoro pionieristico merita l’attenzione dei posteri. Nel periodo iniziale della lingua letteraria egli ha suscitato l’ammirazione per la sua capacità espressiva”. Nel 1896 aveva progettato di pubblicare un gruppo di poesie tradotte da lui da 18 lingue. Kofman prima del 1910 passò all’IDO (2), poi all’Occidental (3), tuttavia le opere che ha lasciato e la cultura linguistica di allora restano notevoli.  (tratto dall’enciclopedia libera wikipedia in esperanto)

_______________________

(1)          Julio Baghy (1891-1967) ungherese, scrittore esperantista molto conosciuto, attore.

(2)          L’ IDO è un’altra lingua artificiale (o pianificata) creata da Louis de Beaufront, in realtà molto simile all’esperanto, ma che non ha avuto altrettanto successo.

(3)          L’Occidental, più tardi ribattezzato Interlingue, è una lingua ausiliaria internazionale creata da Edgar de Wahl e pubblicata inizialmente nel 1922. Occidental è stato moderatamente popolare durante il decennio e mezzo prima della seconda guerra mondiale, e si ritiene fosse divenuto la quarta lingua artificiale più popolare dopo Esperanto, Volapük, e (forse) Ido, nonostante che l’essere ideato e divulgato con una filosofia “eurocentrica” ne avesse intralciato lo sviluppo in altri luoghi. (da vikipedia)

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s