Home

eo

Ligo Internacia de Blindaj  Esperantistoj  (LIBE) estis fondita en 1951 dum la 19-a Internacia Kongreso de Blindaj Esperantistoj (Munkeno, Germanujo). Ĝin antaŭis Universala Asocio de Blindaj Esperantistoj (UABE), fondita en 1923 dum la tria Internacia Kongreso de Blindaj Esperantistoj (Nurnbergo, Germanujo), kiu en 1931 transformiĝis al UABO (Universala Asocio de Blindulorganizaĵoj).

LIBE precipe celas unuigi diverslandajn blindajn kaj viddifektitajn esperantistojn por helpi al ili en studado, perfektiĝo kaj praktika utiligo de la internacia lingvo.  (el: http://www.libe.slikom.info/  )

Sed jam en Januaro 1907 franca kaj esperanta pioniro Théophile Cart, tiel skribis:

La unuaj personoj, kiuj havis ideon propagandi Esperanton inter blinduloj estas tre verŝajne S-ro Thilander kaj Fr-ino Zabilon d’Her.
Al ili devas iri nia unua dankesprimo.
Jam en fino de l’ jaro 1901 oni trovas en ilia korespondado aludon pri la rolo, kiun povus ludi Esperanto en la blindula vivado, kaj jam en sama jaro S-ro Thilander, tute nova kaj fervorega adepto, verkas por svedaj kaj anglaj revuoj artikolojn favorajn al internacia lingvo. En komenco de 1902 li skribas al rektoro Boirac du entuziasmajn leterojn, sendante kune por franca problindula gazeto artikolon esperantan, kiun tradukas francen S-ro Boirac. Tiu lasta per siaj amikaj kuraĝigantaj leteroj pliigas la fervoron de Thilander.”

Th. Cart: «Raporto de Esperanto inter blinduloj»,
Lingvo Internacia, XII-a Jaro, n-ro 1 (157) (januaro 1907)

Sed, verdire, jam en somero 1902  Théophile Cart instruis esperanton en la azilo por blindulinoj Frédéric Recordon de la svisa urbo Lausanne.  Li tuj vidis en la internacia lingvo ilon por disponigi pli malmultekostan aliron al tutmonda kulturo. La 23-an de septembro, en Genevo, la svedoj Thylander kaj Andersson, la franco Cart kaj J. J. Monnier, direktantino de la blinddomo Recordon interkonsentis pri la sveda propono por fiksi la punktsignan alfabeton de esperanto. Ili atingis la celon almetinte al la signo de la enĉapelita litero ĉiam la saman punkton (en la sesa pozicio) por brajligi la E-literon kun diakritaĵo.

Brajla alfabeto kun esperantaj literoj

Tio sufiĉis al Cart por eldoni kaj presigi lian lernolibron Unuaj lecionoj en la franca, angla kaj germana lingvoj per brajla sistemo.  Laŭ Enciklopedio de Esperanto, Cart petis «al ĉiuj reĝinoj de Eŭropo por ricevi apogon kaj financan helpon» por sia filantropia agado.

(elhttp://enesperantujo.blogspot.it/2013_02_01_archive.html   )


Risultati immagini per Théophile Cart Théophile Cart – Li aktive kontribuis al disvastigo de esperanto inter blinduloj

En Italujo ekzistas IABE   (Itala Asocio de Blindaj Esperantistoj – Associazione Italiana dei Ciechi Esperantisti)   kaj esperantisto estas la direktoro de tute speciala kaj unika Muzeo por blinduloj, nomata OMERO, kie la publiko povas ĝui arton palpsente: temas pri unika muzeo eĉ en la mondo!
esperantlingve: http://www.museoomero.it/main?lang=15
itallingve: http://www.museoomero.it/main?pp=museo&idLang=3
en angla lingvo: http://www.museoomero.it/main?lang=4

Ŝtata Palpsenta Muzeo Homero lokiĝas ĉe Mole Vanvitelliana en urbo Ancona (Ankono), itala regiono Marche (pron.: Marke)


it

La Lega Internazionale degli Esperantisti Ciechi (LIBE) è stata fondata nel 1951 durante il 19° Congresso Internazionale degli Esperantisti Ciechi (Monaco, Germania). L’ha preceduta l’ Associazione Universale degli Esperantisti Ciechi (UABE), fondata nel 1923 durante il terzo Congresso Internazionale degli Esperantisti Ciechi (Norimberga, Germaia), che nel 1931 si era trsformata in UABO (Associazione Universale delle Organizzazioni dei Ciechi)

LIBE ha soprattutto lo scopo di unire gli esperantisti ciechi e ipovedenti di diversi Paesi per aiutarli nello studio, perfezionamento e utilizzo pratico della lingua internazionale. (da: http://www.libe.slikom.info/ )

Ma già nel Gennaio 1907 il francese e pioniere esperantista Théophile Cart, così scriveva:

Le prime persone che hanno avuto l’idea di propagandare l’Esperanto tra i nonvedenti sono molto probabilmente il Sig. Thilander e la Sig.na Zabilon d’Her.
A loro dobbiamo il nostro primo ringraziamento-
Già alla fine dell’anno 1901 si trova nella loro corrispondenza un accenno al ruolo che potrebbe avere l’Esperanto nella vita quotidiana del nonvedente, e già nello stesso anno il Sig. Thilander, nuovo ed entustiasta affiliato, scrive per delle riviste svedesi e inglesi degli articoli favorevoli alla lingua internazionale. All’inizio del 1902 scrive al rettore Boirac due entusiasmanti lettere, inviando insieme per una rivista francese per ciechi un articolo in esperanto, che il Sig. Boirac traduce in francese. Quest’ultimo, con le sue lettere amichevoli e incoraggianti accresce il fervore di Thilander“.

Th. Cart: «Raporto de Esperanto inter blinduloj»,
Lingvo Internacia, XII-a Anno n-ro 1 (157) (gennaio 1907)

Ma, a dire il vero, già nell’estate del 1902 Théophile Cart insegnò l’esperanto nell’asilo per giovani cieche Frédéric Recordon della città svizzera di Losanna. Aveva visto subito nella lingua internazionale uno strumento per consentire, ad un più basso costo, l’accesso alla cultura mondiale. Il 23 di settembre, a Ginevra, gli svedesi Thylander e Andersson, il francese Cart e J. J. Monnier, direttrice della casa per ciechi Recordon si accordò sulla proposta svedese di fissare un contrassegno all’alfabeto dell’esperanto. Hanno raggiunto lo scopo aggiungendo al segno dell lettere accentate sempre lo stesso punto (in sesta posizione) per trasformare in braille le lettere diacritiche dell’esperanto.

Alfabeto Braille con le lettere dell’Esperanto

Questo è bastato a Cart per pubblicare e far stampare  il suo manuale Prime lezioni in francese, inglese e tedesco con il sistema braille.   Secondo l’Enciclopedia dell’ Esperanto, Cart aveva fatto  richiesta «a tutte le regine d’Europa per ricevere appoggio e un aiuto finaziario» per la sua azione filantropica.

(elhttp://enesperantujo.blogspot.it/2013_02_01_archive.html   )


Risultati immagini per non vedenti esperantisti

dal sito del Museo Tattile Statale Omero – unico in Italia e nel mondo

dove si possono toccare riproduzioni di opere famose – il direttore è un esperantista della IABE   (Itala Asocio de Blindaj Esperantistoj – Associazione Italiana dei Ciechi Esperantisti)

Museo Tattile Statale Omero, presso la Mole Vanvitelliana, Ancona. L’ingresso è gratuito.

http://www.museoomero.it/main?lang=3

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s